فولاد

فولاد های گرمکار یکی از پرکاربرد ترین و پرآلیاژ در بین محصولات آلیاژی است. محصولاتی آلیاژی با توجه به میزان آلیاژ وجود در آن ها به دو دسته پر آلیاژ و کم آلیاژ دسته بندی میشوند. نوع دسته بندی دیگر فولاد ها با توجه به کاربرد آن هاست و دسته بندی های زیادی با این پارامتر وجود دارد. ای دسته بندی ها شامل فولاد های ساختمانی، فولاد های سردکار، فولاد های گرمکار، فولاد های یاتاقان، فولاد های فنر و ... است. هر کدام خواص و عناصر متفاوتی دارند و برای کار در صنایع مختلفی طراحی شده اند.

فولاد های گرمکار برای کار در دماهای بالا ساخته شده اند و میتوانند خواص خود را در دمای بالا حفظ کنند که نکته مثبتی برای مصرف کنندگان است. فولاد های این خانواده به دو نوع مولیبدن دار و تنگستن دار تقسیم شده اند. فولاد های مولیبدن دار چقرمگی و مقاومت به شوک حرارتی بهتری نسبت به فولاد های تنگستن دار این دسته دارند. این خواص خنک کردن این نوع فولادهای گرمکار را با آب راحت تر میکند. فولاد های تنگستن دار از خستگی حرارتی بهتری برخوردار هستند (خستگی حرارتی بدین معناست که فولاد دیرتر نرم میشود). به طور کلی از خواص فولاد های گرمکار میتوان به ماشین کاری مناسب و استحکام کششی در دمای بالا اشاره کرد.

فولاد های گرمکار در استاندارد آمریکا با حرف H شروع میشوند که پر مصرف ترین فولاد های این دسته فولاد های H10، H11 و H13 هستند. فولاد H13 یا 1.2344 فولادی گرمکار است که کاربرد های زیادی در صنایع دارد. این فولاد هم در دسته فولاد های کم کربن قرار میگیرد اما از آلیاژ های مناسبی برخوردار است. از فولاد 1.2344 در تجهیزات اکستروژن داغ، قالب های پتک کاری برنج و قالب های استفاده میشود که آن را محبوب و پر تقاضا کرده است. فولاد های گرمکار تجارت آلیاژ از کشور های صنعتی وارد میشود.

فولاد های گرمکار در بعضی موارد شامل وانادیوم میشون که این عنصر جهت افزایش مقاومت به سایش فولاد گرمکار به آن اضافه شده است. معمولا فولاد های سردکار در دمای حدود 300 درجه نرم میشوند و فولادی های دیگر نمیتوانند خواص خود را در دمای بالا حفظ کنند و همین امر موجب تفاوت فولاد های گرمکار با سایر دسته ها میشود.

فولاد های گرمکار یکی از پرکاربرد ترین و پرآلیاژ در بین محصولات آلیاژی است. محصولاتی آلیاژی با توجه به میزان آلیاژ وجود در آن ها به دو دسته پر آلیاژ و کم آلیاژ دسته بندی میشوند. نوع دسته بندی دیگر فولاد ها با توجه به کاربرد آن هاست و دسته بندی های زیادی با این پارامتر وجود دارد. ای دسته بندی ها شامل فولاد های ساختمانی، فولاد های سردکار، فولاد های گرمکار، فولاد های یاتاقان، فولاد های فنر و ... است. هر کدام خواص و عناصر متفاوتی دارند و برای کار در صنایع مختلفی طراحی شده اند.

فولاد های گرمکار برای کار در دماهای بالا ساخته شده اند و میتوانند خواص خود را در دمای بالا حفظ کنند که نکته مثبتی برای مصرف کنندگان است. فولاد های این خانواده به دو نوع مولیبدن دار و تنگستن دار تقسیم شده اند. فولاد های مولیبدن دار چقرمگی و مقاومت به شوک حرارتی بهتری نسبت به فولاد های تنگستن دار این دسته دارند. این خواص خنک کردن این نوع فولادهای گرمکار را با آب راحت تر میکند. فولاد های تنگستن دار از خستگی حرارتی بهتری برخوردار هستند (خستگی حرارتی بدین معناست که فولاد دیرتر نرم میشود). به طور کلی از خواص فولاد های گرمکار میتوان به ماشین کاری مناسب و استحکام کششی در دمای بالا اشاره کرد.

فولاد های گرمکار در استاندارد آمریکا با حرف H شروع میشوند که پر مصرف ترین فولاد های این دسته فولاد های H10، H11 و H13 هستند. فولاد H13 یا 1.2344 فولادی گرمکار است که کاربرد های زیادی در صنایع دارد. این فولاد هم در دسته فولاد های کم کربن قرار میگیرد اما از آلیاژ های مناسبی برخوردار است. از فولاد 1.2344 در تجهیزات اکستروژن داغ، قالب های پتک کاری برنج و قالب های استفاده میشود که آن را محبوب و پر تقاضا کرده است. فولاد های گرمکار تجارت آلیاژ از کشور های صنعتی وارد میشود.

فولاد های گرمکار در بعضی موارد شامل وانادیوم میشون که این عنصر جهت افزایش مقاومت به سایش فولاد گرمکار به آن اضافه شده است. معمولا فولاد های سردکار در دمای حدود 300 درجه نرم میشوند و فولادی های دیگر نمیتوانند خواص خود را در دمای بالا حفظ کنند و همین امر موجب تفاوت فولاد های گرمکار با سایر دسته ها میشود.